İKİ GÖZÜM AHMET!

1999 yılı...Harbiye. Sahneye orta boylu denilebilecek kirli sakalıyla bir adam çıkıyor. Kalabalıklar büyülenmiş gibi adeta çılgınca alkışlıyor.

Binlerce tek ses tek nefes: Ahmet Kaya! Ahmet Kaya!

Tok desem değil, kadife desem değil ama bir ses var ki Batı da kokuyor Doğu da...

Milliyetçisi dinliyor, solcusu da; muhafazakarı da dinliyor liberali de..

Genci de dinliyor, yaşlısı da.

Şehirde büyüyen de duydu sesini, dağın eteğindeki köyde yaşayan da.

Kimliksizdir Ahmet Kaya’nın şarkıları..

"İnsan olmak" der bütün farklılıklarımızla, renklerimizle insan olmak...

Anadolu’dur Kaya'nın ezgileri...

Türkü desem değil, ağıt desem değil...

Kimi zaman Kaya gibi serttir kimi zaman su gibi berrak...

Onun ezgileri uzaklarda kalmış yoksul bir köy evinin bacasından tutan hüzünlü bir öykü, bir gurbetçinin cebindeki son mektup, bir annenin sinesinde sipsiyah yara gibi büyüyen bir özlemdi söz gelimi...

Bir mahallenin yoksulluğu, bir çocuğun yarım kalmış düşü, bir işçinin nasırlı eli, bir gencin öfkesi, bir âşığın kırılmış kalbiydi mesela...

O kalplere dokunan sanatının çatısı altında Türkiye’nin bütün renklerine ses vermeyi başardı daima... 

Yeri geldi  bir kahvehanenin ağır havasına karıştı yeri geldi bir otobüsün buğulu camında yankılandı.

Kimi zaman bir gece yarısı radyodan yükseldi; kimi zaman bir kasetin içinden, yıllardır susmuş bir kalbe ulaştı.

En büyük gücü buydu Ahmet Kaya’nın...

Kelimeleri süslemek yerine onların yarasına dokundu.

Şarkıyı yalnızca söylemedi; şarkının içine kendi hayatını, kendi öfkesini, kendi yalnızlığını, kendi memleketini koydu.

Ahmet Kaya'nın sesi Türkiye’nin bütün çelişkilerini anlatan seslerden yapılmış bir heykeldi sanki.

Sevgi vardı, öfke vardı.

Gurbet vardı, hasret vardı.

Yalnızlık vardı, kalabalıkların ortasında bile insanın içine çöken o tarifsiz sessizlik vardı.

Bir yanı dağdı onun, bir yanı yara.

Bir yanı isyan, bir yanı merhamet.

Bir yanı çocukluğunun sokağında kalmıştı; öteki yanı dünyanın neresine giderse gitsin peşinden gelen memleketindeydi.

Onun şarkıları haritalara sığmadı belki ama kalplerde en saf en temiz haliyle yaşadı ve yaşamaya devam ediyor.

Birbirine uzak duran insanların duygularına aynı anda dokunabilmeyi başaran bir sihirbazdı Ahmet Kaya.

Kendi hikâyesini anlatırken milyonların hikâyesine dönüştü.

Kendi yalnızlığını söylerken kalabalıkların yalnızlığını söyledi.

Kendi hasretini anlatırken Türkiye’nin  bütün dillerini konuşturdu.

Onun şarkıları zamana direndi hep..

Çünkü iki gözüm Anadolu’da;

Ne hasret eskir, ne sevda...

Ne yalnızlık biter, ne adalet arayışı..

Diyeceğim o ki iki gözüm:

Ahmet Kaya;

Bu toprakların sesidir.

Bu toprakların hafızasıdır.

Ve en çok da, bu toprakların içinden yükselen derin bir nefestir...