DÜNYAYA ÇOK GELİP GİTTİM YUNUS

Dünyâya çok gelip gitdim erenler eteğin tutdum

Kudret ününü işitdim kaynayuban cûşa geldim

(Dünyaya çok gelip gittim. /Bu şimdiki devrede/ erenler eteğini tuttum / bir kâmil mürşide bey‘at ettim./ Kudret /aslına dön!/ ününü işittim. Kaynayarak coştum, aşka ulaştım.)

“Dünyaya çok gelip gitmek”, tenâsühî olmak yani reenkarne olmak demek değildir. Yûnus’ta ve seyr ü sülûk ehli bütün İslâm mutasavvıflarında tenâsüh yoktur. Hatta tenâsühî olanlar mesîh olmakla yani hilkat garibesi olarak mahşere sürülmekle değerlendirilmiştir. Tenâsühte rûhun bir bedenden çıkıp başka bir bedene girmesi söz konusudur. Halbuki hakîkatte ikinci bir varlık yoktur. Hak vardır gayrı yoktur. Varlık Hakk’ın kendisine aittir, mülkünde ikinci bir varlık yoktur ki girme çıkma olsun. Vücûd-ı vâhid aslından halka nüzûl etmiş ve sıfatlarından yine kendi hakîkatine ulaşmak için tekâmül etmiş ve etmektedir. Dünyaya gelip giden varlık, aslından kopmuş değildir. O yine kendinden kendine sefer etmiştir ve etmektedir. Cüz külden, fer asıldan ayrı yolculuk yapamaz.

İnsan bu tekâmülü Hz. Peygamber’in vârisi olan bir eren eteğini tutmakla, yani bey‘atla gerçekleştirebilir. Bey‘at bir nev’i insanın hakîkat aynasında kendini, aslındaki halini (=ayân-ı sâbitesini) seyretmesi demektir. Hak sırrı insan yüzünden bilinir.

“Etek tutmak” en basit anlamıyla bey‘at etmek demektir. “Etek tutmak” deyiminin içi vardır, içi vardır.

“Kudret ünü”, kâmillerdeki Hak sırrıdır. Bu sır ölüyü diriltir.

Bu ün, evvel emirde mürşid-i hakîkînin ağzından duyacağımız: “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” ünüdür ki Hakk’ın huzurunda (zâtta) olanlar bu üne karşı “Kâlû belâ /Evet, şâhitlik ederiz ki sen bizim Rabbimizsin.” dediler (A’râf/172).

Sonra bu ün, “dön aslına! Emridir.

Mânâ yolcusu mürşid-i hakîkînin göstereceği yol ile yine kendi aslına dönecek ve ayna mesabesindeki o kâmilin dilinden:

“Ey imanın huzuruna kavuşmuş insan! Sen O’ndan râzı, O da senden hoşnut olarak Rabbine dön /Irci‘î/ (Fecr/27-28).” lafzını duyuncaya kadar yola devam edecektir.

Belâ sırrı yahut “aslına dön” emri velâyet sırrına ulaşan kâmilde tecellî eder. Er eteğini tutanların kulağına çalınan yani bey‘atın hakîkati olan bu ün, gönül diliyle yine gönül kulağına kelâmsız söylenir. Yerin kulağı vardır, dile gelmez. Yarın bir âlet icâd edilir kâmillerin bütün sohbet ve muhabbeti açığa çıkar. İşbu sebepten Hak sırrı lafza gelmez. Sese bürünmez. Sonuçta bütün varlık kemâle yolcudur. Yûnus’un işaret ettiği bu ün o kemâl noktasının remzidir. Bu makâmın sermâyesi aşktır.

Yine bu ün, tevhîd mâyasıdır ki “ Lâ ilahe illallah” sözüdür. Maye-i tevhid “Resûlullah” yüzünden zuhur eder. Yûnus’un “kaynayuban cûşa geldim” demesi kendisine (yani mürîd-i hakîkî olan yolcuya) mürşid-i hakîkînin verdiği “rûhumdan üfledim!” sırrındandır. Cân kulağına değen ve tevhîdin hakikati olan kudret ünü sâlikin coşmasını (=cezbe-i ilâhî) sağlar ve onu aşk ile nefisten rûha ve sırra, aşka ve sırrın sırrına ulaştırır. Aslında yolun başı da Hak, sonu da Hak’tır. Hak erenler eteğini tutan, yolun başının ve sonunun aynı olduğunu anlar vesselâm.

PLAN ŞİİRİ

Eyâ canlar bu âlemin bilin bir sahibi vardır

Eder kılar, yapar işler bütün âleme O yârdır

Bizimkisi lâf u güzâf, bir vehimdir âh u zârdır

Ne Amerika ne İsrail plan yapar bu âlemde