KURBAN BAYRAMI VE SIFIR ATIK
Dünyada en büyük ekonomilerden biri de geri dönüşüm sektörüdür. Metalden plastiğe, ahşaptan kağıda hemen herşeyin geri dönüşümü yapılıyor. Üstelik bu yapılırken sokakta kağıt, plastik, cam, metal gibi atıkları toplayan insanlardan , nakliye ve lojistik sektörüne; yine bu atıkların işlenip geri kazanıldığı fabrikalara kadar birçok alanda iş ve istihdama da katkı saglanmakta, ekonomiye çok boyutlu bir ivme kazandırılmaktakdir.
Özellikle Sayın Cumhur Başkanımızın eşi Emine Erdoğan himayelerinde başlatılan “Sıfır Atık” platformu Birleşmiş Milletler bünyesinde dunyaya örnek olurken yaklaşık iki milyar insanın yaşadığı İslam alemi ve Türkiye’de bir konuda çok büyük bir israf ve duyarsızlık yaşanmakta. O da kurban bayramında kurban atıklarının, özellikle kurban derilerinin yeterince değerlendirilememesidir.
Farklı ayetlerde kurban etinin, yenmesi, başkalarına ikram edilmesi, ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılması emredilir. Yine farklı hadislerde derisinin ve diğer ürünlerinin satılmaması, hayır işlerinde kullanılması tavsiye edilir. Ancak ne etinin tasarrufu ile ilgili ne de diğer ürünlerinin değerlendirilmesiyle ilgili hususlar artık pek dikkate alınmıyor.
Mesleği kasaplık olan amcaoğlu Hacı Halim Abi “ Bizde hayvanın sadece sesi kaybolur.” Diyor. Kasapta sesi haricinde herşeyi değerlendirilen hayvanın kurbanda eti haricinde herşeyi çöpe gidiyor. Ne derisi, ne kemiği, ne boynuzu ekonomiye kazandırılabiliyor. Özellikle kurban bayramının yaz mevsimine denk geldiği yıllarda derileri muhafaza etmek çok zor olduğu için, düzenli tesisler haricinde kesilen kurbanların derileri olduğu gibi çöpe atılıyor.
Sadece ülkemizde yaklaşık olarak iki milyon küçükbaş, bir milyon büyükbaş hayvan kurban kesilmektedir. Bu kadar hayvanin sadece derisinin ekonomiye kazandırıldırılması bile ülkemiz için çok önemlidir.
Yaklaşık ikibinli yılların başına kadar sadece Türk Hava Kurumuna deri toplama yetkisi verilir, diğer hayır kurumları gizli kapaklı toplayabilirdi. Hatta köylerde diğer hayır kurumlarına verilmesini engellemek için jandarma köylerde nöbet tutar, çoğu zaman kurban kesen vatandas sadece THK ya vermek zorunda kalırdı. Ancak günümüzde ne THK ne de diğer hayır kurumları kurban derisi toplamaya tenezzül etmiyor. Deriyi toplamak da, depolayıp muhafaza etmek de zor ve zahmetli bir iş. Ancak zor da olsa birilerinin bu işe el atması gerekiyor. Her yıl milyarlarca liralık ekonomik değer çöp oluyor.
Ülke olarak ekonomimiz çok mu ilerledi ? Kişi başına düşen milli gelirimiz gelişmiş ülkelerin seviyesine mi çıktı? THK ve diğer hayır kurumları na milletimiz çok fazla nakdi yardım yapıyor da kurban derisinden gelecek paraya ihtiyaç mı kalmadı acaba? Ama ne olursa olsun Allah rızası için yapılan kurban ibadetinde israfa kullar razı olsa da Allah razı olur mu acaba? İsraf dediğime bakmayın. İsraf; gereksiz harcama demektir. Bu israfın da ötesinde büyük bir ekonomiyi çöpe atmaktır.
Ben nemi yapacağım?
Ben kurban derisini çöpe atmaya gönlüm razı olmadığı için deriyi tuzlayıp bir malzemenin üzerine davul gibi gerdim. Güneşe kurumaya bıraktım. İnşallah becerebilirsem pösteki yapıp çocuklarıma hatıra bırakacağım.